Het leven na ‘Mijn kankermarathon’

17 juli 2016

Mijlpaal! 10 km hardloopwedstrijd in Noordwijk weer voor het eerst onder de 45 minuten gelopen. Heerlijk om te merken dat door goed te trainen versnellen weer mogelijk is. Een teken dat alle complicaties tijdens chemo’s en bestralingen weinig tot geen blijvende schade hebben achtergelaten.

Klik op de link om de finish video te bekijken.

https://results.chronotrack.com/event/results/event/event-21835?entryID=22856271

thumbnail_FullSizeRender

15 juli 2016

Sinds de publicatie van dit boek stellen lezers vaak vragen over hoe het nu gaat. Hier de meest gestelde vragen en antwoorden op een rijtje:

Hoe is het nu met je gezondheid?

Heel goed! Ik voel me gezond, energiek, gelukkig en ook alle controles wijzen uit dat er geen tekenen van maligniteit zijn (geen kanker dus). Jaarlijks heb ik een controle afspraak bij de internist om een en ander door te nemen. Twee keer per jaar bezoek ik tevens de gynaecoloog om eventuele eierstok kanker vroegtijdig op te sporen. Dit laatste in verband met de erfelijke belasting (BRCA 2 Genmutatie)

 Ben je bang dat je weer kanker krijgt?

Nee, voor mijn gevoel is de ziekte als mug met een olifant bestreden. Als een olifant over een mug walst blijft er niet veel van over. Dankzij mijn goede prognose was kanker bij mij die mug. Mocht het toch weer de kop op steken, ook dan heb ik er vertrouwen in dat ik die situatie aankan. Natuurlijk hoop je het niet. Voor mezelf niet maar nog meer voor mijn naasten niet. Maar als het zo is maken we er het beste van. Daar zijn ook mijn naasten erg goed in gelukkig.

 Heb je restverschijnselen van de ziekte of de behandelingen?

Mijn voorgevel is enorm plat en m’n rechter arm af en toe wat dikker door lymfe oedeem. Verder merk ik er niks van. Een platte voorgevel heeft zelfs voordelen. Nooit meer bh’s kopen en tijdens hardloopwedstrijden mis ik deze ronddansende vrouwelijkheden ook niet.

Ik kan me voorstellen dat er vrouwen zijn die het er wel moeilijk mee hebben. Het is natuurlijk heel persoonlijk. Sommigen voelen zich ‘minder vrouw’. Zelf vind ik dat mensen behalve man of vrouw in de eerste plaats een persoonlijkheid zijn, een mens. En dat is wat telt. Zo voel ik dat zelf in ieder geval wel. En dat dit zo voelt is voor een groot deel mogelijk dankzij mijn vriend Johannes. Hij laat merken dat hij van me houdt als persoon, dat de rest bijzaak is. Daar heb ik heel veel bewondering voor. En winnend lot uit de loterij, Johannes… (niet de postcodeloterij gelukkig, ik hoef hem niet met de hele straat te delen).

Hoe gaat het nu met hardlopen? 

Geweldig! Heerlijk! Ik had het geluk dat Ton Bakhuis (uit het boek) een tijd lang trainer is geweest van onze groep. Hij gelooft erin dat ik m’n oude tijden best weer kan lopen, of in ieder geval in die buurt. Dit vertrouwen in combinatie met zijn technische en motiverende trainingen heeft ervoor gezorgd dat ik in korte tijd weer een stuk sneller ben geworden. Ik zie het nu als een leuke uitdaging in tegenstelling tot de grote druk die ik vroeger wel eens voelde. De focus ligt nu op de 10 en 15 km. En dan kijken of ik die snelheid vast kan houden op de halve marathon afstand.

Ben je nu nooit meer bang of onzeker?

Jawel hoor, nog best vaak. Maar ik kan er nu goed mee omgaan. Daardoor krijgt de angst me niet in zijn greep. Bijvoorbeeld: sinds kort ben ik gediplomeerd verpleegkundige. Van tevoren leek me dat heel spannend. Om ineens geen student meer te zijn maar echt de titel te dragen. Die angst was behoorlijk aanwezig, maar toch realiseerde ik me dat dit een illusie was die in m’n hoofd zat. Ik wist dat het weg zou gaan als ik eenmaal aan de slag zou gaan. En ja hoor, dit is uitgekomen. Een week na de diplomering was die angst al weg.

Wat vind je van de reacties op het boek.

Gaaf! Heel blij met de reacties. Veel mensen laten weten dat het verhaal lekker en makkelijk wegleest. Dat zie ik als een groot compliment. Ook is het heel fijn dat mensen aangeven dat ze baat hebben bij het boek. Dat ze zich realiseren dat ze niet de enige zijn die bang zijn, of onzeker. Dat dit niet een belemmering hoeft te zijn in je leven en dat er manieren zijn om dit soort lastige dingen aan te pakken. Ook lezers die nu een ziekteproces doormaken geven aan dat ze steun hebben aan het verhaal. Mijn doel is dus lang en breed bereikt. 🙂

Komt er een tweede boek?

Voorlopig heb ik geen concrete plannen in dat opzicht maar zoals bij alles in het leven telt ook hier: ‘zeg nooit nooit’. 😉

Momenteel wil ik dit boek zoveel mogelijk onder de aandacht brengen zodat het bij nog meer mensen terecht komt. Voor het verhaal zelf en voor het goede doel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *